NaturalnaMedycyna

Leczenie homeopatyczne

Lek homeopatyczny jest substancją działającą w małej lub nieskończenie małej dawce, która w celu nabycia właściwości leczniczych musiała przejść serię następujących po sobie procesów rozcieńczania i dynamizacji (wstrząsania).

Porównanie charakterystycznych objawów wywołanych przez daną substancję u osoby zdrowej z zespołem objawów występujących u chorego pozwala na odpowiedni dobór leku homeopatycznego. Dokonujemy tego w oparciu o całościową ocenę występujących objawów i zmian chorobowych.

Objawy towarzyszące

W homeopatii brane są pod uwagę wszystkie objawy występujące u chorego oraz jego odczucia, nawet wtedy, gdy pozornie nie widać między nimi żadnego związku. Symptomatologia homeopatyczna bierze pod uwagę wszystkie czynniki takie jak: wpływ otoczenia, klimatu, pogody, sposobu odżywiania, upodobań i trybu, życia oraz zwraca szczególną uwagę na czynniki etiologiczne i okoliczności, w których pojawiły się objawy chorobowe z uwzględnieniem ich lokalizacji oraz objawów towarzyszących.

Objawy towarzyszące, są to objawy, które nie mają związku przyczynowego z rozwijającą się chorobą, ale pojawiły się w tym samym czasie co ona. Objawy towarzyszące są charakterystyczne dla indywidualnego sposobu reagowania chorego i wynikają ze szczególnych jego predyspozycji. Nabierają one istotnego znaczenia po określeniu ich modalności.

Modalności

Modalność jest określeniem modyfikacji objawu w kierunku poprawy, lub pogorszenia. W odróżnieniu od medycyny konwencjonalnej, w przypadku homeopatii nie wystarcza sama znajomość objawów bez określenia ich modalności i lateralizacji. W dalszym ciągu mojego artykułu, dla lepszego zilustrowania zasad leczenia, w nawiasach przedstawiam leki, których zastosowanie jest w danym przypadku uzasadnione.

Modalności, które bierzemy pod uwagę są związane z oddziaływaniem:

  • Otoczenia - wpływ ciepła, zimna, świeżego powietrza (np. PULSATILLA - poprawa pod wpływem świeżego powietrza), przeciągów (np. NUX VOMICA - pogorszenie w przeciągu).
  • Rytmu dobowego - (np. ARSENICUM ALBUM - pogorszenie objawów między godziną 1.00 - 3.00 w nocy).
  • Pozycji - leżenie, siedzenie, stanie.
  • Czynności fizjologicznych - spoczynkiem, ruchem, wydalaniem (biegunka, wymioty)
  • Cyklu miesięcznego (pogorszenie w trakcie miesiączki ACTEA RACEMOSA, poprawa - LACHESIS).
  • Zachowania - pogorszenie lub poprawa pod wpływem pocieszania, pogorszenie pod wpływem sprzeciwu. Modalności sensoryczne - wpływ hałasu, dotyku, zapachu itp.

Choroby nagłe

Ostry stan chorobowy może wystąpić u każdego człowieka i wywołać określone reakcje, które bardziej zależą od standardowego obrazu klinicznego choroby niż od predyspozycji osobniczych chorego. Dlatego też leczenie homeopatyczne stanów ostrych może być prowadzone w pewnym zakresie w podobny sposób u różnych chorych. W stanie ostrym wyboru leku homeopatycznego dokonuje się na podstawie kryteriów wymienionych według ich znaczenia:

  1. przyczyna
  2. objawy dotyczące stanu psychicznego
  3. modalności
  4. objawy ogólne
  5. objawy miejscowe.

Wstępnie należy określić sposób rozpoczęcia choroby - np. gorączka lub stan zapalny mogą wystąpić gwałtownie (np. ACONITUM NAPELLUS lub BELLADONNA) lub mogą narastać powoli (np. FERRUM PHOSPHORICUM). Choroba może wystąpić na skutek gwałtownego oziębienia (ACONITUM NAPELLUS) lub w następstwie wilgoci (np. DULCAMARA). Objawy chorobowe mogą również wystąpić pod wpływem czynników psychogennych, takich jak:

  • Złość (COLOCYNTHIS, ST APHYSAGRIA, BRYONIA),

  • Zazdrość (LACHESIS),

  • Przerażenie (ACONITUM NAPELLUS, GELSEMIUM, IGNATIA, OPIUM).

Objawy psychiczne mają znaczenie jedynie wówczas, jeśli pojawiły się w przebiegu ostrej choroby, na którą aktualnie pacjent choruje. Może to być np. niepokój i lęk przed śmiercią (ARSENICUM ALBUM). Objawy ogólne takie, jak ból, uczucie zmęczenia, pragnienie oraz awersje pokarmowe mają niewielkie znaczenie w przebiegu choroby ostrej.

W ostrych chorobach gorączkowych ważnym objawem ogólnym jest gorączka, w przypadku której należy określić:

  • sposób jej narastania, przyczynę, modalności;
  • charakter gorączki - wysoka lub niezbyt wysoka, o dużych wahaniach, utrzymująca się na stałym poziomie;
  • subiektywne objawy towarzyszące;
  • występowanie lub brak potów;
  • występowanie lub brak pragnienia.

Objawy miejscowe mają również znaczenie w doborze leku. Wybierając lek homeopatyczny należy określić jego rozcieńczenie.

Przy leczeniu zmian miejscowych stosuje się niskie rozcieńczenia leków, w przypadku rozcieńczeń setnych - 4 CH lub 5 CH. Jeżeli oprócz zmian miejscowych występują objawy ogólne, stosuje się leki w rozcieńczeniach średnich, to jest 7 CH lub 9 CH. Jeżeli wystąpią zmiany zachowania stosuje się wysokie rozcieńczenia leku, to jest 15 CH lub 30 CH. Należy podkreślić, że niskie rozcieńczenia działają pobudzająco a wysokie regulująco i hamująco. Niskie rozcieńczenia nasilają wyciek wydzielin, a wysokie hamują.

Choroby przewlekłe

W przewlekłych stanach chorobowych jest odwrotnie, czyli obraz reakcji chorego dominuje nad obrazem klinicznym choroby. Hahnemann prawie 200 lat temu uznał, że leczenie chorób przewlekłych jest największym wyzwaniem dla medycyny, gdyż schorzenia przewlekłe występują tylko u osób na nie podatnych. Są to choroby związane z indywidualnymi predyspozycjami chorobowymi, wynikającymi z charakteru podłoża chorobowego. Dlatego też leczenie homeopatyczne chorób przewlekłych jest leczeniem ściśle zindywidualizowanym mającym na celu modyfikację podłoża chorobowego.

Leki homeopatyczne

Leki homeopatyczne przygotowywane są z surowców pochodzących z "trzech królestw": roślin, zwierząt i minerałów.

  1. Substancje pochodzenia roślinnego - otrzymywane są przez macerowanie w alkoholu roślin lub ich części, świeżo lub wysuszonych, przez co najmniej 3 tygodnie.
  2. Substancje pochodzenia zwierzęcego pochodzą z całych żywych zwierząt (Apis melifica - cała pszczoła, Formica rufa - czerwona mrówka...) lub z pewnych ich elementów np.:.z jadów (Lachesis mutus, Crotalus...)
  3. Substancje pochodzenia chemicznego - Mogą to być substancje pochodzenia mineralnego lub organicznego, zawierające: metale, metaloidy, hormony, witaminy.
  4. Bioterapeutyki

Bioterapeutyki

Bioterapeutyki są przygotowywane z produktów pochodzenia bakteryjnego, z wydzielin lub wydalin chorobowych, tkanek zwierzęcych lub roślinnych i alergenów

Wyróżnia się trzy rodzaje bioterapeutyków:

  • otrzymywane z surowic, szczepionek, toksyn, anatoksyn, wirusów (np. Tuberculinum)
  • Otrzymywane ze szczepów, które powstały z rozpadu pozbawionych toksyczności hodowli drobnoustrojowych (np.: Colibacillinum czysta jednorodna hodowla Escherichia coli).
  • Złożone. (np.: Pyrogenium autolizat tkanek zwierzęcych, Pertussinum plwocina kokluszowa).
  • Izoterapeutyki - Są to bioterapeutyki przygotowywane doraźnie ze szczepów bakterii pochodzących od danego chorego, których pierwsze płynne rozcieńczenie musi być wyjałowione. Rozróżniamy autoizoterapeutyki - otrzymywane z substancji biologicznych pobranych od danego chorego (mocz, krew, ropa) oraz heteroizoterapeutyki - otrzymywane z alergenów: pyłków kwiatowych, sierści, roztoczy kurzu domowego.

Rozcieńczenia

Najbardziej rozpowszechnione są rozcieńczenia setne hahnemannowskie (CH). Rozcieńczenia powstałe przez zmieszanie 1 części substancji podstawowej z 99 częściami rozpuszczalnika, stanowią pierwsze rozcieńczenie setne hahnemannowskie, w skrócie 1 CH; jedna część tego pierwszego rozcieńczenia zmieszana z 99 częściami rozpuszczalnika - to 2 CH, itd.

Rozcieńczenia dziesiętne hahnemannowskie są to rozcieńczenia 1: 10, a pierwsze z nich oznaczane jest 1 DH. Po każdym rozcieńczeniu przeprowadzana jest dynamizacja, polegająca na wstrząsaniu przygotowywanych preparatów według ściśle określonych zasad. Proces ten okazał się niezbędny dla wzmocnienia skuteczności leku.

Można więc powiedzieć, że homeopatyczne rozcieńczanie to proces rozpuszczania danej substancji, któremu towarzyszy zjawisko dynamizacji o nie znanym do tej pory podłożu fizykochemicznym.

Należy przypomnieć, że powyżej 12 CH (10do24) teoretycznie nie ma żadnej możliwości odnalezienia choćby jednej cząsteczki substancji w rozcieńczonym leku. Lek homeopatyczny jest, więc substancją działającą w nieskończenie małej dawce, która w celu nabycia właściwości leczniczych, musiała przejść serię następujących po sobie procesów rozcieńczania i dynamizacji.

Substancje nierozpuszczalne rozciera się w moździerzu razem z laktozą w proporcji: jedna część substancji na dziewięćdziesiąt dziewięć części laktozy. Proces ten powtarza się zgodnie z techniką setnych rozcieńczeń aż do otrzymania 3 CH. Od tego stadium możliwe jest uzyskanie płynnych roztworów przez rozpuszczenie 1 części roztartej substancji w 100 częściach rozpuszczalnika. Roztwór taki może być poddawany kolejnym rozcieńczeniom.

Leki homeopatyczne

Leki homeopatyczne mogą być jednoskładnikowe lub złożone (wieloskładnikowe) Najczęściej produkowane są w formie granulek lub mikrogranulek nasączonych roztworami homeopatycznymi. Są to małe kryształki laktozy otoczone sacharozą i laktozą. Jednorazowo przyjmuje się od 3 do 5 granulek lub zawartość tubki mikrogranulek i trzyma pod językiem aż do rozpuszczenia.

Nasączanie granulek odbywa się w specjalnych bębnach pracujących bez przerwy przez trzy tygodnie w przypadku mikrogranulek, a kilka dni dłużej w przypadku większych dziesięć razy granulek. W roku 1961 Jean Boiron opracował proces trzykrotnego nasączania, który umożliwia przenikanie roztworu aż do środka granulki lub mikrogranulki. To trzykrotne nasączanie podnosi homogenność i trwałość leku homeopatycznego. Dawniej nasycanie granulek i mikrogranulek ograniczało się do zanurzenia w odpowiednim roztworze homeopatycznym. Impregnacja taka była tylko powierzchniowa, w związku z czym odradzano dotykanie lekarstwa palcami. Kontakt z wilgotną skórą groził pozbawieniem granulki jej warstwy leczącej.

Lek homeopatyczny może być wytwarzany również w postaci kropli. Jest to 30% roztwór alkoholowy dostępny w buteleczkach o pojemności 15-30 ml. W tej formie sporządzane są niskie rozcieńczenia (dziesiętne hahnemannowskie - OH). Podaje się je bądź w postaci nierozcieńczonej, bądź rozcieńczone w czystej wodzie. Średnia dawka wynosi 20 kropli 1 do 3 razy dziennie.

O wiele rzadziej podaje się tryturacje w postaci proszku w buteleczkach po 15 g. Podaje się 2 do 3 miarek dziennie. Są to proszki, których podstawę stanowi laktoza. Przyjmujemy je pod język, trzymając aż do rozpuszczenia.

Leki złożone, czyli leki kompleksowe są mieszanką leków homeopatycznych, charakteryzujących się zbliżonymi wskazaniami klinicznymi. Przygotowane są one do leczenia objawowego niektórych wystarczająco stereotypowych zespołów objawów lub chorób. Ze względu na szczególny stan leków homeopatycznych, wynikający z ich rozcieńczenia, są one wrażliwe na pewne lotne substancje zapachowe; sąsiedztwo eteru, kamfory czy perfum może wywołać w mikrogranulkach lub granulkach niekorzystne zmiany podobnie jak ekspozycja na wysoką temperaturę.

Zalecane jest przyjmowanie leku homeopatycznego w pewnym odstępie od posiłków - wystarczy 10 minut przed posiłkiem. Przyjmowanie leków homeopatycznych nie wyklucza zażywania innych leków, szczególnie leków alopatycznych, czyli farmakologicznych, które działają na innej zasadzie niż leki homeopatyczne.

Skuteczność homeopatii

Homeopatia jako metoda terapeutyczna znajduje zastosowanie w wielu dziedzinach medycyny i w różnych okresach życia pacjenta. Szczególnie doniosłą rolę odgrywa homeopatia w pediatrii, umożliwiając przerwanie pasma udręki spowodowanego nawracającymi infekcjami i chorobami alergicznymi. Ponadto homeopatia zastosowana odpowiednio wcześnie zapobiega możliwości rozwoju patologii w wieku dojrzałym.

Homeopatia okazuje się szczególnie skuteczna w przypadkach:

  • Chorób infekcyjnych - z wyjątkiem ciężkich przypadków klinicznych homeopatia jest wskazana w zakażeniach wirusowych, takich jak: wirusowe zapalenie wątroby, grypa, choroby wysypkowe, opryszczka, półpasiec oraz w ostrych infekcjach nosa, krtani i gardła.
  • Chorób przewlekłych i okresowo nawracających - są to choroby, u których podstaw leżą indywidualne predyspozycje chorobowe. Do tej grupy chorób należą m.in.. powtarzające się infekcje takie jak: zapalenie ucha, oskrzeli, pęcherza moczowego. Schorzenia te często dotyczą dzieci i młodzieży. Są to również alergie, przewlekłe dermatozy, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, schorzenia reumatyczne i wiele innych. W przypadku tych schorzeń podanie leku homeopatycznego głębokiego działania prowadzi do modyfikacji podłoża chorobowego i stwarza możliwość zmniejszenia niezbędnej ilości stosowanych leków alopatycznych lub ich całkowitego wyeliminowania.
  • Chorób będących wynikiem zaburzeń czynnościowych, takich jak: nerwice, czynnościowe stany depresyjne, stres.
  • Urazów, kontuzji, zabiegów chirurgicznych, w których homeopatia pełni rolę leczenia wspomagającego, przyspieszającego proces gojenia się ran.

Również z pozycji pacjenta homeopatia posiada doniosłe zalety: Wkracza tam, gdzie zawodzą metody klasyczne (nie dotyczy to zmian nieodwracalnych). Jeśli nawet w niektórych przypadkach lek homeopatyczny nie zapewni całkowitego wyleczenia pacjenta, mimo to zmniejsza jego cierpienia, skraca czas trwania choroby, zapobiega jej nawrotom, daje choremu nadzieję. Ponadto pozwala na zmniejszenie ilości stosowanych leków chemicznych przepisywanych choremu, które nie są pozbawione licznych działań niepożądanych. Ma to szczególne znaczenie w przypadku małych dzieci. Leczenie homeopatyczne jest bezpieczne i stosunkowo łatwe w stosowaniu. Generalnie leczenie homeopatyczne jest leczeniem dużo tańszym, a więc bardziej dostępnym dla pacjenta. Umiejętność stosowania leczenia homeopatycznego wymaga dużego doświadczenia klinicznego. Mając na uwadze fakt, że homeopatia w ciągu dziesięcioleci, a nawet stuleci przetrwała próbę czasu i sprawdziła się na co dzień, przynosząc ulgę choremu członkowie Sekcji Homeopatii PTL zachęcają do jej powszechnego stosowania.

Dr n. med. Elżbieta Wasilewska-Dziubińska Przewodniczący Sekcji Homeopatii PTL

Czytelnia: