NaturalnaMedycyna

Stawianie baniek

Pod pojęciem baniek rozumie się nie tylko tradycyjnie używane bańki szklane, ale także inne przedmioty hermetyczne np. odpowiednio wytrzymałe szklanki. Obecnie są to zazwyczaj produkty fabryczne tj. szklane naczynia o zaokrąglonych dnach i zaokrąglonych, nieznacznie rozszerzających się płaskich brzegach. Zwolennicy tej metody polecają jej stosowanie zwłaszcza w zapaleniach układu oddechowego, przewlekłej niewydolności prawokomorowej serca przebiegającej z obrzękami ogólnoustrojowymi, nadciśnieniu tętniczym, bólach stawów różnego pochodzenia oraz w niektórych zabiegach kosmetycznych.

Mechanizm działania
 

Zabieg stawiania baniek ten polega na wynaczynieniu krwi w powłokach skórnych i powstaniu kontrolowanych podbiegnięć krwawych, poprzez wytworzenie w bańce niewielkiego podciśnienia. Takie działanie powoduje wciągnięcie skóry do wnętrza naczynka i uruchamia dwa mechanizmy. Najpierw podrażnione zostają receptory nerwowe w skórze, co działa pobudzająco na narząd związany z odpowiednią strefą skóry i poprawia jego ukrwienie. Następnie dzięki podciśnieniu z drobnych naczyń zostaje wyssana niewielka ilość krwi do tkanki podskórnej. Tę krew organizm traktuje jak ciało obce, więc pobudza układ odpornościowy do walki, przy okazji zwalczając infekcję.

Stosowane dawniej bańki cięte charakteryzowały się nieco innym mechanizmem działania. Bańki w tym zabiegu służyły jako zbiorniki wynaczynionej krwi. Bańki cięte były faktycznie formą krwioupustów, w przeszłości szeroko rozpowszechnionej metody leczniczej (mającej za zadanie "odciąganie złej krwi"). Stawianie baniek było uznawane za alternatywny sposób leczenia wobec hirudoterapii (przystawiania pijawek lekarskich, łac. Hirudo medicinalis). Pogląd ten jednak okazał się błędny, gdyż korzystne oddziaływanie pijawek w niektórych schorzeniach (stany zakrzepowe) wynika raczej z przeciwkrzepliwego działania hirudyny zawartej w ślinie pijawki niż z faktu ubytku krwi.

Zasady stawiania baniek
 

Tradycyjne bańki stawia się jednorazowo w liczbie od 20 do 30 sztuk na plecy, boki lub na przednią część klatki piersiowej. Bańki te mogą być bańkami suchymi i bańkami ciętymi (obecnie praktycznie niestosowanymi). Bańki suche mogą być bańkami gorącymi (ogniowymi) i bańkami zimnymi.

Jeśli jest taka potrzeba, bańki możesz stawiać nawet, co drugi dzień. Dobrze wykonany zabieg nie jest bolesny, chociaż uczucie zasysania skóry jest raczej nieprzyjemne. Przed zabiegiem należy umyć bańki ciepłą wodą z mydłem i osuszyć. Skórę należy lekko natłuść. W przypadku leczenia neuralgii lub zespołów bólowych możesz posmarować ją maścią o działaniu przeciwzapalnym. Podczas stawiania baniek należy omijać okolicę samego kręgosłupa, łopatek, obojczyków. Należy wybierać umięśnione partie ciała i z podściółką tłuszczową, wtedy bańki będą dobrze się trzymać. Baniek nie wolno przystawiać w okolicy serca, dużych naczyń krwionośnych, na piersiach, a także w obrębie zmian skórnych (na pęcherzach, brodawkach itp.). Po zdjęciu baniek skórę należy przetrzeć spirytusem, a potem natłuść. O dobrze wykonanym zabiegu świadczą ciemnoczerwone placki – ślady po bańkach (znikną po kilku dniach).


Autorem artykułu jest dr n. farm. Przemysław Rokicki
Artykuł i zdjecie - Apteka internetowa DOZ

Czytelnia: